به چشمهای نجيبش ...

تقریبا همتون رفتید و من تنها موندم. هر بار که به وبلاگ سر می زنم فقط ردپای خودم رو می بینم، وبلاگ مثل برهوت شده. نه کسی می آد، نه کسی می ره! خودم می نویسم، خودم می خونم، خودم نظر میدم، چیزی که ازش متنفرم! <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

بازم اتاقم به هم ریخته و دقیقا شده مثل ذهنم، البته آشفتگی اتاق من به خاطر آشفتگی ذهنمه. اونقدر به هم ریخته است (اتاقم رو می گم!) که نمی تونم توش کاری انجام بدم، فقط شبها وسایلم رو از رو تختم بر می دارم و روی میزم میذارم تا بخوابم و روزها عکس این مطلب!

چند سال پیش یادم می آد خیلی بیشتر از این حرفها ذهنم آشفته بود، طوری که دو ماه اتاقم رو مرتب نکردم، به طوری که مامانم بهم شک کرده بود، فکر می کرد معتاد شدم، بنده خدا!

برای خودم یه شعر زیبا از حمید مصدق می خوام تایپ کنم و بذارم رو وبلاگ تا خودم باهاش حال کنم!

 

به چشم های نجیبش

-        که آفتاب صداقت

و دست های سپیدش،

                        که بازتاب رفاقت

و نرمخند لبانش نگاه می کردم

و گاه گاه

تمام صورت او را

صعود دود ز سیگار من کدر می کرد

و من

به آفتاب پس ابر خیره می گشتم

و فکر می کردم

در آن دقیقه که با من

نه تاب گفتن و

-        نه طاقت نگفتن بود

و رنج من همه از درد خود نهفتن بود

*

سیاه گیسوی من

-        مهربانتر از خورشید

از این سکوت من آزرده گشت و

                                    هیچ نگفت

و نرمخنده نشکفته بر لبش پژمرد

و گرم گونه گلگون نرم و گرمش را

نسیم سرد سکوتی هراسناک آشفت

*

توان گفتن از من رمیده بود این بار

در آخرین دیدار

تمام تاب و توانم رهیده از تن

اگر چه این سخن

-        از تو میگریزم را-

چه بارها که به طعنه

                        شنیده بود از من

*

توان گفتن از من رمیده بود این بار

چرا؟

که این جداییم از او نبود

                        از خود بود

و سرنوشت من

آن گونه ای که می شد

                                    بود

*

سخن تمام

                        مرا دست های نامرئی

                                                            به پیش می راندند

سخن تمام،

                        مرا کوه و جنگل و صحرا

                                                            به خویش می خواندند

 

 مهناز، دوشنبه ۱۴ مهر ۸۲

/ 4 نظر / 52 بازدید
احسان

آخی ! يه جوری می نويسی که دل آدم برات کباب بره بلغاری می خواد .

صابر

مهناز سلام شوخی هارو جدی می گيری؟ بگو بی خيال بخند دو نقطه دو تا ژرانتز باز ازت ممنونم من همرو می خونم هم کتاب رو هم نوشته هات رو همش رو هم نظر می دم

مهناز

مرسی، دیگه هیچی نمی تونم بگم!