با تو بايد ...

با تو بايد خنديد

با تو بايد گرييد

با تو بايد چون شمع،

                         قطره قطره سر رفت

با تو بايد فرياد،

                  زد و

                      از جان و دل خويش سرود

با تو بايد دل را

                 چون صبوحی بشکست

دل من غمگين است

                    چون تو با من

                        بايد

                          مثل هر بيگانه

                             مثل هر جانداری

                                سرد و خاموش شوی

                   چون تو بايد اينجا

                      - از ازل تا به ابد -

                          باده در جام دگر مست کنی

و

نخواهم دانست مستی از جام  به خون پر شده ات

                                           تا کجا

                                               تا به کی

                                                   نوشين است

کاش می شد

         - از ازل تا به ابد -

             در رخ تو ديده

                خيره می ماند

                    ولی

                اين خمارين سحر را

                                 مستی

                                      نتواند که

                                             رهايی يابد

کاش می شد

ولی اما

       اينجا

           سايه هايش سرد است

               و شبش چون درياست.

فريدون حق دوست

علی رضا، ۵شنبه، سوم مهر ۸۲

 

/ 5 نظر / 2 بازدید
marjan

منم يه جوون تازه به دوران رسيده ام. به منم سر بزنيد.

من صابر نيستم

ا من كه صابر نيستم، من مهنازم، ولي صابر گفته حتما به جاي اون هم نظر بدم، بنابراين علي رضا جان صابر هم از دست اين شعر دوستت خيلي شاكي بود ميگفت شعر نيست كه....

صابر

حتما من هم خودمم و بجای خودم حق رای دارم انقدر ها هم که مهناز ميگه بدم نيومد ولی يه جورايی از تقليد خوشم نمی آد وگر نه مرسی مرسی از علی رضا و دوستش

مهناز

ا چاخان خودت گفتي خوشت نيومد، بازم فكر كردي ديدي زيادي تند نظر دادي؟!